Afslag Eindhoven - Stallerhof (16+)

Vrij 9 aug | Za 10 aug | Zo 11 aug - 21u15
Café-restaurant De Molshoof | Rijksweg Zuid 3, Kelpen-Oler

Locatietheater dat de menselijke ziel in een paar streken blootlegt

Op de boerderij van de familie Staller deinen de bewoners al generaties lang geruisloos mee op het ritme van de seizoenen, van weer en wind, van leven en dood. Vertrouwend op eeuwenoude tradities en eenvoudig boerenverstand verbouwt boer Staller zijn grond, met eelt op de ziel. De tragiek is dat hun achterlijke dochter Beppie nooit de boerderij zal kunnen overnemen. Binnenin haar zit een ander verlangen, naar een leven vol beweging en vrijheid.

Wanneer Sjef, een seizoenarbeider, op het erf verschijnt, raken de verhoudingen verstoord. Vanaf dat moment wroet het instinct zich onder de zwijgende stilte door een weg naar buiten. Een verandering is onafwendbaar.

Stallerhof, naar een tekst van de Duitse theaterschrijver Franz Xaver Kroetz, gaat over het onvermogen elkaar te zien, de kracht om elkaar te bereiken en de poging om aan ongevoeligheid te ontsnappen.

Met live-muziek van Woody Veneman.

Foto: Moon Saris

 

Enkele recensies

NRC: ‘In de regie van Yvonne van Beukering is het loodzware drama ‘Stallerhof’ nóg zwaarder. Anne-Chris Schulting speelt als dochter Beppie onweerstaanbaar knap.’ ****

 

Volkskrant: ‘Nogal expliciet toont Van Beukering de opgekropte gevoelens en de verboden seksuele escapades van haar personages. Het is naargeestig, maar ook gedurfd, en sterk gespeeld.’ ****

 

Parool: “Afslag Eindhoven brengt vooral de stugheid van de personages over het voetlicht. Kloppend hart van de voorstelling is Anne-Chris Schulting, in de prachtige, fysieke adaptatie die ze aan de dochter geeft. Schulting weet met mooi oprecht spel te raken, in een verder sobere maar sfeervolle regie.”

 

Theaterkrant: ‘Het menselijk drama ligt vooral bij Beppie; Anne-Chris Schulting speelt die rol sterk, in taal en motoriek. Zij brengt het drama in een omgeving waar drama een woord is waar je zo ver mogelijk vandaan moet blijven. Waar drama wordt gezien als een vorm van menselijke zwakte, is het juist de zwakke mens die door de oppervlakte heen breekt.’